تفاوت سیگموئیدوسکوپی و کولونوسکوپی

کولونوسکوپی و سیگموئیدوسکوپی بررسی های بسیار مشابهی هستند. سیگموئیدوسکوپی فقط قسمت انتهایی کولون را مشاهده می کند در حالی که کولونوسکوپی امکان تجسم کل روده بزرگ و روده کوچک انتهایی را نیز فراهم می کند. هر دو بررسی شامل عبور دوربین از مقعد است. هر دو روش را می توان برای بیوپسی، انجام اقدامات درمانی کوچک و تشخیص بصری شرایط روده استفاده کرد. در اینجا دو روش بررسی کولونوسکوپی و سیگموئیدوسکوپی و تفاوت های آنها به تفصیل مورد بحث قرار می گیرد. با ما تا انتهای مقاله همراه باشید تا بیشتر در مورد تفاوت سیگموئیدوسکوپی و کولونوسکوپی بدانید.

دلایل استفاده از سیگموئیدوسکوپی و کولونوسکوپی

سرطان روده بزرگ یکی از شایع ترین سرطان هایی است که در مردان و زنان در ایالات متحده تشخیص داده می شود و اغلب در افراد 50 سال و بالاتر رخ می دهد. این دومین علت مرگ ناشی از سرطان در مردان و زنان است. به گفته انجمن سرطان آمریکا، به لطف پیشرفت های پزشکی در پیشگیری، تشخیص زودهنگام و درمان، اکنون بیش از 1 میلیون نفر از سرطان کولورکتال جان سالم به در برده اند.

با کمک سیگموئیدوسکوپی و کولونوسکوپی و انجام غربالگری می توان پولیپ های پیش سرطانی را پیدا کرده و قبل از تبدیل شدن به سرطان برداشته شوند. همچنین سیگموئیدوسکوپی و کولونوسکوپی می تواند به یافتن سرطان کولورکتال در مراحل اولیه که درمان و درمان آن آسان تر است کمک کند. علاوه بر آزمایش های مدفوع، دو روش اصلی برای غربالگری سرطان کولورکتال وجود دارد  که این روش ها شامل کولونوسکوپی و سیگموئیدوسکوپی است. در مورد بیماری کرون بیشتر بدانید.

بهترین جراح کولون

کولونوسکوپی چیست؟

کولونوسکوپی شامل عبور دوربین یا کابل فیبر نوری انعطاف پذیر از مقعد است. بسیاری از انجمن های پزشکی استفاده روتین از کولونوسکوپی را برای غربالگری سرطان روده بزرگ توصیه می کنند. شواهد نشان می دهد که اگر یک کولونوسکوپی خوب سرطان ها را تشخیص ندهد، خطر ابتلا به سرطان روده بزرگ برای 10 سال آینده کم است. برای یک کولونوسکوپی خوب، روده بزرگ باید عاری از مواد جامد باشد. بیمار باید تا سه روز قبل از انجام کولونوسکوپی فقط مایع شفاف مصرف کند. یک روز قبل از عمل باید یک داروی ملین برای پاکسازی روده تجویز شود. شیاف ها فقط قسمت انتهایی روده را پاک می کنند در حالی که داروهایی مانند پلی اتیلن گلیکول کل روده بزرگ را پاک می کنند. در روز عمل، بیمار با فنتانیل یا میدازولام (معمولاً) آرام‌بخش می‌شود.

در کولونوسکوپی ابتدا پزشک معاینه دیجیتالی رکتوم را انجام می دهد. سپس دوربین از طریق مقعد به سمت سکروم و سپس به ایلئوم انتهایی منتقل می شود. این دوربین کانال های زیادی برای هوا، مکش، نور و ابزار دارد. تورم متوسط ​​روده با هوا ممکن است برای تجسم بهتر مورد نیاز باشد.

تقریباً همیشه بیوپسی برای تجزیه و تحلیل بافت شناسی گرفته می شود. پزشکان ممکن است وضعیت بدن بیمار را تغییر دهند یا با دست بر روی شکم فشار دهند تا کولونوسکوپی را به درستی هدایت کند. به طور متوسط، این روش در حدود 20 تا 30 دقیقه به پایان می رسد. بعد از عمل، مدتی طول می کشد تا آرامبخش از بین برود. ممکن است حدود یک ساعت برای نقاهت مورد نیاز باشد.

یکی از عوارض جانبی رایج کولونوسکوپی نفخ است. هوای مورد استفاده برای باد کردن روده بزرگ برای تجسم مناسب به صورت نفخ خارج می شود. مزیت واضح کولونوسکوپی نسبت به سایر مطالعات تصویربرداری کمتر تهاجمی بودن این روش است که به جراح اجازه می دهد تا بسیاری از روش های درمانی را در حین معاینه بصری روده بزرگ انجام دهد. کولونوسکوپی یک تصویر واضح رنگارنگ از ضایعات در روده بزرگ در مقابل تصاویر یکنواخت MRI یا CT ارائه می دهد. عوارض در کولونوسکوپی نادر است. کم آبی بدن به دلیل ملین ها، سوراخ شدن روده، التهاب روده که منجر به اسهال می شود و نفخ معده از عوارض شناخته شده  کولونوسکوپی هستند. در مورد درمان خونریزی گوارشی بیشتر بدانید.

سیگموئیدوسکوپی چیست؟

دو نوع سیگموئیدوسکوپی وجود دارد. سیگموئیدوسکوپی انعطاف پذیر برای تجسم کولون، که در آن سیگموئید تا خم شدن طحال روده بزرگ مفید است. سیگموئیدوسکوپی سفت و سخت برای ارزیابی بیماری های آنورکتوم بهترین است. آماده سازی و روش مانند کولونوسکوپی است. در طول سیگموئیدوسکوپی می توان اقداماتی مانند بیوپسی، بستن، کوتریزاسیون و برش را انجام داد.

تفاوت سیگموئیدوسکوپی و کولونوسکوپی چیست؟

  • در سیگموئیدوسکوپی شیاف ملین ممکن است کافی باشد زیرا تنها قسمت انتهایی کولون در سیگموئیدوسکوپی قابل مشاهده است در حالی که در کولونوسکوپی به پاکسازی کامل روده نیاز است.
  • کولونوسکوپی اجازه تجسم انتهایی را می دهد در حالی که سیگموئیدوسکوپی این کار را نمی کند.
  • سیگموئیدوسکوپی به اندازه کولونوسکوپی به آرامبخشی نیاز ندارد. سیگموئیدوسکوپی به زمان بهبودی کمتری نسبت به کولونوسکوپی نیاز دارد.
  • کولونوسکوپی و سیگموئیدوسکوپی آزمایش‌های غربالگری هستند که از یک لوله انعطاف‌پذیر نازک با دوربینی در انتهای آن برای مشاهده کولون استفاده می‌کنند، اما در مناطقی که می‌توانند ببینند متفاوت هستند. کولونوسکوپی کل کولون را بررسی می کند، در حالی که سیگموئیدوسکوپی تنها قسمت پایینی روده بزرگ را پوشش می دهد که به عنوان رکتوم و کولون سیگموئید نیز شناخته می شود.
  • سیگموئیدوسکوپی یک تست غربالگری کمتر تهاجمی است. آماده سازی روده پیچیدگی کمتری دارد. معمولاً نیازی به آرام‌بخشی نیست و غربالگری هر پنج سال یکبار انجام می‌شود. کولونوسکوپی هر 10 سال یکبار انجام می‌شود و معمولاً نیاز به آرام‌بخشی است، به این معنی که پس از بیدار شدن از خواب، شخصی باید شما را به خانه برساند.
  • از آنجایی که سیگموئیدوسکوپی تنها بخشی از کولون را بررسی می کند، هرگونه سرطان یا پولیپ دورتر از روده بزرگ قابل تشخیص نیست. اگر پولیپ یا سرطان پیش سرطانی پیدا شد، باید بعداً کولونوسکوپی کنید تا بقیه روده بزرگ را بررسی کنید.
  • پزشک شما ممکن است یک معاینه سیگموئیدوسکوپی انعطاف پذیر را برای بررسی علل احتمالی درد شکم، خونریزی مقعدی، تغییر در عادات روده، اسهال مزمن و سایر مشکلات روده توصیه کند. این روش به پزشک اجازه می دهد تا التهاب، زخم، بافت غیر طبیعی، پولیپ یا سرطان روده بزرگ را بررسی کند. در مورد زگیل مقعدی بیشتر بدانید.
هزینه سیگموئیدوسکوپی

کلام آخر

در حالی که پیشرفت های قابل توجهی برای پیشگیری از سرطان کولورکتال انجام شده است، تنها حدود 60 درصد از افرادی که در ایالات متحده باید از نظر سرطان روده بزرگ غربالگری شوند، سیگموئیدوسکوپی یا کولونوسکوپی را انجام می دهند. بسیاری از افراد ممکن است به دلیل آمادگی لازم قبل از سیگموئیدوسکوپی و کولونوسکوپی این آزمایشات را به تعویق بیاندازند. با این حال، انجام این روش ها می تواند زندگی فرد را نجات دهد. غربالگری سرطان روده  باید از 50 سالگی شروع شود مگر اینکه سابقه خانوادگی سرطان روده بزرگ داشته باشید، در این صورت باید زودتر شروع شود. برای تعیین اینکه کدام آزمایش برای شما بهترین است، با پزشک خود مشورت کنید. اما مهمترین چیز این است که آزمایش دهید.

پاسخ

Call Now Button